باورهای من

 

                                             بسم الله الرحمن الرحيم

 

شاعر محمد صديق حسني

 

نام شعر:                                           مُنقاد

 

قـصه  د لـبـــريـم  يا ر  مـن  از  يا د  بـبُـرد       رو بگـردانـد ز مـن  قه قه  شاد بـبُـرد

امـد م نالـه  كـنـان  چـنـگ  زنــم  دامـن  او      دهنـم دوخت هـم او ناله و فـريا د ببُرد

خواســتم گريه  كـنم  تا  كه ز مـن  يا د كـند      اشك بخُشكيد و همان  مهره  نراد ببُرد

من  گنه  كار و غم الوده ز افســانه خـويـش     هر چه  كردم همگي  كاه بُد و باد ببُرد

اين همه قهر خدا از سر خود خواهي ماست     كه همه نعمت خود از كف  مُنقاد  ببُرد

دانست  كه  دانستم  و امد  به  محبّت  باري      چشم جوشيد ز شادي و غم از ياد ببُرد

                                              

                                              بسم الله الرحمن الرحيم

 

نویسنده : محمد صدیق حسنی

 

                                            مرد فکر و عمل

 

انتقاد من از شعر: سيد اشرف الدين حسيني ( نسيم شمال )

من در اين پيام قصدم اهانت به اين شاعر گرانقدر نيست ؛ تنها هدفم بيان شعرنقد گونه خود دراين زمينه

 مي باشد اميدوارم كه مورد سؤتفاهم واقع نگردد .

 

 سيد اشرف الدين حسيني در اين شعر مي گويد :

دست مزن ! چشم ببستم دو دست

راه مرو! چشم دو پايم شكست

حرف نزن! قطع نمودم سخن

نطق مكن! چشم ببستم دهن

هيچ نفهم! اين سخن عنوان مكن

خواهش نافهمي انسان مكن

لال شوم كور شوم كر شوم

ليك محال است كه من خر شوم

 

من محمد صديق حسني مي گويم :

 

لال شدي كور شدي كر شدي

شك نكنم كنون كه تو خر شدي

فكر چه سود چون تو نداري عمل

بار كتابيست به پالان خر

لاف ز انسانيت خود مزن

گر نبود دست و پايت به تن

ادمي از فكر و عمل هست شد

ور نه چو خر بي خرد و پست شد .

 

 

نظر شما چيست ؟

                                                       تو مرا یاری کن

 

کلک من در طلب است

 

تا به اقلیم خیال سفر اغاز کند

 

                                                   قلمی می باید  قلمی می باید

 

ارزوئیست بزرگ دغدغه خاطر من

 

همچو قایق که به دریا روان است هنوز

 

                                                  تو مرا یاری کن  تو مرا یاری کن

 

شمع جانم نه به خود می سوزد

 

اتشیست کز دل دستان تو بر می خیزد

 

                                                   به من اگاهیده  به من اگاهیده

 

باید که چو اتش روشنگر این راه شوم

 

تا در این راه مخوف کودکان راهی منزل گردند

 

                                                 کودکان گمراهند  کودکان گمراهند

 

جنگلی پر خطر و تاریک است

 

دیو و ددها همگی چند قلو می زایند

 

                                                 ادمی در خطر است  ادمی در خطر است

 

ان حکیمی که به بیمار شفا می بخشید

 

چشمش به جدا سازی عضوی دگر است

 

                                          وحشتی در کار است  وحشتی در کار است

 

این یکی سازد و گوید ز شبیه سازی ماست

 

ان یکی دزدد و گوید ز شبیه سازی هاست

 

                                             فکرتی شیطانیست  فکرتی شیطانیست

 

تاجر امروز به کار دگری مشغول است

 

این یکی چشم ان یکی دست دیگری قلب

 

                                              همگی مشغولند  همگی مشغولند

 

وه چه رنگی به زنان می زنند امروز تجار

 

دختران مایه تحسین هوس بازانند

 

                                              چه عروسکهایی  چه عروسکهایی

 

گرگها بر سفره شیطان به غذا مشغولند

 

نانشان اغشته به خون دلشان تاریک است

 

                                              لبشان خون الود  لبشان خون الود

 

غافله غافل و در راه به بی راهه زدست

 

گوشها کر چشمها کور در پی لذت خمور

 

                                             غافلانند هنوز  غافلانند هنوز

 

ان چراغی که شیطان ز بشر دورش کرد

 

همچنان مایه اعجاز شب تاریک است

 

                                          ان همان قران است  ان همان قران است

 

باید اموخت دگر باره به علم قران را

 

ز خرافات به دور که زبان علم است

 

                                          ای خدا یاری کن  ای خدا یاری کن

 

باید که مسلمانی ز سر ساز کنیم

 

هم خواندن قران ز نو اغاز کنیم

                                                 

                                                  تو مرا ياري كن  تو مرا ياري كن

بسم الله الرحمن الرحيم   نویسنده : محمد صدیق حسنی

                                                         چهره

 

دختری قصد گلی کردو به گلخانه برفت 

                                          

                                    گفت ای صاحب گل روحم ازین خانه برفت

 

دل  من  در  طلب  از   بهر  گلی  زیبا   روی         

                                 

                                    ز همه  رنگ  به  تن باشد  و  از گلها بوی

 

گلی  همچون گل  کوکب گل زنبق  گل یاس         

 

                                     همچنان  فصل  بهار  ببرد  هوش و حواس

 

بدر خشد  چو ن  ستاره  به  دل   تیره  شب         

 

                                     ببرد  روح  دل   سوخته   را  از  غم  و  تب

 

باغبان  گفت  زگلخانه  خود خجل و غمگینم          

 

                                      همه  انچه  تو   گفتی  به   رُخت  می بینم

 

نبود هیچ ستاره بجز ان چشم درخشنده تو          

 

                                          کی  گلی  هست  بسان  گل  لبخنده  تو

 

همه    گلهای    جهان    خجلند    از   رویت            

 

                                        تو  مرا  مرحم  جان  باش  که  ببویم  بویت

 

مگو   از   فصل   بهار    سخنی   در   گوشم        

 

                                       که  من  از  چهره  تو  مرده  و  بی  هوشم

 

دختر  از  گفته  ان   مرد  بسی  غمگین  شد        

 

                                       چهره اش  چون  گل  سرخ قرمز خونین شد

 

خود  برون  رفت  از  ان   باغ   به   قصد  خانه        

 

                                       هم   ببارید   ز   چشمش  گهر   و    دردانه

 

گه  به  خود فحش همی دادو گهی نفرین کرد       

 

                                      که  چرا صورت خود  را  چو  گلان رنگین کرد

 

خود  به  خود  گفت  که  تا  چهره نمایان باشد       

 

                                      هنر   و   فضل   درونم   همه   پنهان  باشد

 

با    خدا    عهد    ببستم    که    بپوشم   رویم     

 

                                      تا  که  علم  و  هنرم   جلوه  کند  در  خویم

                                        

                                            بسم الله الرحمن الرحيم

 

نویسنده : محمد صدیق حسنی

 

                                                               ديوانه

 

 افسوس كه از عشق در ان  دل  اثري  نيست

 

                                                             جز كينه  و نفرت  كه  ز اهش  ثمري  نيست

 

 تو در دل تاريك شبانگاه  به  دنبال چه هستي

 

                                                          در  رنگ  سيه  جز  سيهي هيچ  هنري  نيست

 

شمشير  زبانت  مگشا  بر من   ديوانه  مجنون

 

                                                       درياب كه در قهقهه و خنده مجنون شرري نيست

 

چشمم همه جا شيفته روي گل و باغ مصفاست

 

                                                           الوده عشقم كه ز فرياد قناري زضرري نيست

 

 هر چند كه محتاجم و درويش در اين خانه دنيا

 

                                                     در خانه قلبم هنري هست كه در سيمگري نيست

 

با تو چه بگويم كه تو اي سرو بلند قامت مغرور

 

                                                       از مستي عشاق به دوري و دلت را خبري نيست

 

من نخلم و در هر سخنم خوشه خرماي فراوان

 

                                                              اسرار دلم با كه بگويم كه صاحب بصري نيست

 

در خانه عشاق صديق فخر فروشي حرام است

 

                                                        انجا همه ديوانه و مستند ولي سيم و زري نيست              

 

      

                                          بسم الله الرحمن الرحيم

 

 نویسنده : محمد صدیق حسنی

                                                        خانه عشق

 

امدم  از  سر  تزویر  به   میخانه  عشق     

 

                                         تا کنم  نوش شرابی  ز  پیمانه عشق

 

ساقی امدو پر کرد به جامم  می و  رفت   

 

                                        می  نپرسید  چرا امده ام  خانه عشق

 

لب من بر لب جام و بنشست کام به دل    

 

                                       رفته هوشم  ز بر  بوسه  جانانه  عشق

 

من  به  تزویر   برفتم  که  بدزدم   جامی   

 

                                       ولی اکنون بشدم بافته از خامه  عشق

 

ناگهان   مستی   بفریاد   بگفتا   ساقی    

 

                                        نا کسان را نبود جای به کاشانه عشق

 

ساقی ام گفت که ای عاشق خواب الوده   

 

                                         ان ریا کار شده غرق به خمخانه  عشق

 

                                      

                                            بسم الله الرحمن الرحيم

 

نویسنده : محمد صدیق حسنی

 

                                                     شهر ما

 

 جهان دود  و چمن  دود و دمن  دود     

 

                                            همه گشته فراموشش گل و عود

 

  همه کاشی و  خشت و سنگ مرمر    

 

                                           کشیده   پرده ای  بر  روی  خنجر

 

زمین  گشته   همه   اسفالت  باران   

 

                                           به  جای  خاک  پاک و  لاله  زاران

 

بجای    هر   درختی   برج   در  خاک      

 

                                          کشیده  قد  ز ریشه  تا  به افلاک

 

بجای     نغمه     بلبل     به     گلزا ر    

 

                                         همه  عاشق  به  بوقی  مردم ازار

 

نفس تنگ گشته است امروز در شهر     

 

                                         همان  بهتر  همه  نوشیم خم زهر 

 

       

                                           بسم الله الرحمن الرحيم

 

 نویسنده : محمد صدیق حسنی

 

                                                 عروس امید 

          

 یکی  را که خوش گفتمان می نمود    

 

                                        ز  نیرنگ  بر   مردمان  می سرود

 

 رفیقش  به  حیلت  زبان می گشود    

 

                                       سخنهای وی جملگی می ستود

 

 همه  ساده  لوحان  سطحی  نگر     

 

                                       همه    جاهلان    از   پی   یکدگر

 

 بکردند    تقلید     از ان    حیله گر    

 

                                       نه عقل و نه علم و نه صاحب هنر

 

چنانش    ستودند   کان   توله مار     

 

                                        بشد    اژدهایی    به    قد   چنار

 

 در    اورد     از     روزگاران     دمار    

 

                                      نه   قلاده   بودش   نه   بند  مهار

 

 همه   مال   مردم   به   تاراج   برد    

 

                                      رگ و  استخوان را به یکباره خورد

 

 دل  مردمان  از   کلان  تا  به  خورد     

 

                                      همه  کس  عروس  امیدش  بمرد

 

 چو خلقی چنین ساده اندیش شد     

 

                                      ز  نا  بخردی  دشمن  خویش  شد

 

 

---

          

                                         بسم الله الرحمن الرحيم

 

شاعر محمد صديق حسني

 

                                                        هدايت

 

 بر گرفته شده  از سبك ابولقاسم فردوسي :

 

بــه  نــام  خــداي  جــهـــان و سـخــن      كــه  دورم  بــگردانــد از اهـرمــن

 

خـداونـد پـاك و حـقــيـقـــت سـرشــت      نياموخت  كس  را به اعمال زشت

 

بـــداد ادمــي را عــقــــل  و  ضـمـيــر      نـمـودش بـديـنـسـان  به دنـيـا اميـر

 

بـگفــتـــا كه فــكـر كـن انــدر جــهــان      مـشـو  بـنـده  گـرگ  و ديـو زمـان

 

مـكـن هـمـچو طوطي به تـقــلـيـد كـس      كه  تحقيق  باشد  راه انسان و بس

 

ز هر كس به نـيـكي سـخـن سـاز كـن      كسـان را بـه  نـرمي  تـو اواز كـن

 

حـرام اسـت غيبت حـرام اسـت كـيـــن      كـلام  مـسـلـــمـان  نـبـاشد  چـنـيـن

 

دهـان را ز دشـنــام و نـفــريــن بـبـنـد      مـزن هـمچو عـقـرب به دلها گزنـد

 

قضــاوت مـكن تا نــديـــدي به چـشــم      ز بـهـر شنـيـدن نـگيـري تـو خـشم

 

مــزن پـيـكرت را به زنجـيـــر و تيـغ      كه اين جهل وناداني است اي رفيق

 

مـگيــــر اي مــسـلمــــان راه نـــفـــاق      كه راه مسلمان صداق است صداق

 

ز جـنگ با مـسلمـان تو پـرهـيـز كـن      به عشق قلب خود را تو لبـريز كن

 

بــه مـال حلال هـرچه خـواهـي بخور      ربـا  و گـرانـي  و  دزدي  مـخـور

 

نه مال اندوز باش و ني اصراف كار      تـعـادل بـه رفــتــار كــن بــرقــرار

 

نــيـــايــد  رسـول  و  امــــام  زمـــان      كه تـو خـود امـام خـودي در جهـان

 

هـر انـچه كه خواهي بـه مـن بـاز گـو      نـه از مـردگان و نـه از زنـده جـو

 

بــه قـــران و شــورا و عــقــل ادمــي       بـيـابـد ره خـيـر هـر مـرد و زنـي

 

هـمانــا  كه  قـران  هـدايت  گر است       بـرايـت ز هـر مكتـبـي بهتـر است

 

---

      

                                          بسم الله الرحمن الرحيم

 

نویسنده : محمد صدیق حسنی

 

    ( از كوزه همان برون تراود كه در اوست )

 

مي توان تصوير زيبايي بر روي بوم نقاشي رسم كرد

 

اما اگر چشمانت بسته باشد جز نقشي از خيال و اوهام نيست

 

مي توان خوب حرف زد خوب سخنوري كرد

 

اما اگر گوشهايت بسته باشد چيزي جز هزيان نخواهد بود

 

مي توان خوب نوشت خوب كلمات را بازي داد

 

اما اگر دريچه فهم بسته باشد چيزي جزبيان عقده نخواهد بود

 

پس اي انسان از كينه به دور باش تا خوب بنويسي

 

گوشهايت را باز كن تا سنجيده سخن گويي

 

چشمانت را بگشاي تا بهتر رسم كني

 

و شاعر چه زيبا گفته است

 

( از كوزه همان برون تراود كه دروست )

 

و چه خوب گفت لقمان ( ادب را از بي ادبان اموختم )

 

توهين نشانه ضعف است و نشنيدن نظر ديگران نشانه ترس و نديدن

 

واقعيت نشانه كوته بيني

 

پس اي صديق مراقب باش مانند انان نباشي كه در ويرانه ها به دنبال شخصيت گم شده خود

 

مي گردند.

 خوشحال میشوم نظرات شما میهمان عزیز را دریافت نمایم .

 

 

نوشته شده توسط محمد صدیق حسنی در 88/01/26 ساعت موضوع | لینک ثابت